Tid for vener.
Sola skin på ein spesiell måte i dag, eg får ei kjensle av første dag i sumarferien. Sola varmar på ein måte som gjer at ein gløymer at ein hadde to tepper på seg gjennom natta, at det faktisk var litt kaldt i går og at det faktisk er vinter i Dakar òg.
Ein gløymer nesten at me for to dagar sidan hadde på ull-undertøy, for å ete frukost ute i mørket og for å feire Ragnhild. At me skulle ut å sjå soloppgangen, men var på feil side av Dakar.
Ein gløymer nesten at det blei arrangert ”suprise-party” for Ragnhild med ungdommane i menigheita, men at Afrikanarane er så seint ute, at dei kom tre timar etter Ragnhild hadde kome til festen.
Ein gløymer nesten at Ragnhild lærde hushjelpa å lage pizza og at ungane kom på besøk og åt saman med oss.
Ein gløymer nesten at ungane herja slik med trommene til Marianne og Susanne at Susanne tok tromma si og sa; ”C’est fini”, og sprang avgårde med tromma i redsel for at Klementine, skulle nå henne att og ta tromma.
Ein gløymer nesten at Marianne og Susanne gjorde ting på lista på laurdag og såg Monumentet i Dakar, samt fyrtårnet og åt ” Norvegiénne Hotdog”.
Ein gløymer nesten at Ragnhild var åleine på ”marché Sandaga” og blei kalla ”Madame Dakar” då ho hadde på seg eit veldig typisk Senegalesisk skjerf.
Ein gløymer nesten at Marianne og Susanne var med Kleofas og besøkte heile ”storfamilien” utan å vite at det var det dei eigentleg skulle, noko som førte til at dei følte seg ganske malplasserte.
Ein gløymer nesten at på Sundag var det nok ein gong duka for vår vanlege ”kyrkje-sundaga” der det blei brukt 7 timar i menigheita vår.
Ein gløymer nesten at i går på Dagsenteret til Marianne og Ragnhild fekk dei testa ut danse-skills og fekk lært å danse ”Yosa” og i tillegg lært ”Afrikansk-UNO” til nokre Amerikanarar som var på besøk.
Ein gløymer nesten at me arrangera filmkveld på Dagsenteret til Ida og Susanne og at ”The Gods must be crazy” er morosam for alle, sjølv om verken ungane eller me forsto den dubba fransken i filmen.
Ein gløymer nesten Afrikanaren som har brukt utallege timar på å sitte på taket sitt å sjå inn på kjøkenet vårt, medan me et.
Ein gløymer nesten bollene som eg har laga på den flotte fridagen og som no må takast ut av omnen.
Ein gløymer nesten at i dag skal me pakke ned ”Criben” vår på Point E, for å byrje på eit nytt kapittel av tida vår i Dakar.
…Då sola skin så vent ein onsdags føremiddag så er det nesten så ein gløymer alle dei flotte tinga som me opplever gjennom ei veke i Dakar. Og som dei ville sagt det på lokalspråket her; ”Santa Yalla, Dierediuf” – Takk, store Gud!
Ei skilpadde som Ragnhild blei veldig fascinert av og som ho filma i lengre tider, ja. Det skjedde ikkje så mykje på den lange tida ho filma.
Ei kul løve.
Eit dyr som var fotogent.
2. ting på lista; gå på Marché Colabang.
Ei søt dame, som eg framleis er usikker på om eg fekk lov til å ta bilete av. Søt var ho iallefall.
Ida var òg søt. Ho er eg sikker på at eg kan ta bilete av.
3. på lista; kjøpe Juice til 1kr. Den var dårleg.
4.ting på lista; kjøpe chips til 1kr. Den var god!
5.ting på lista; lage Rullekake i Dakar. Det gjekk fint, sjølv om det var litt tungt å vispe eggedosis for hand.
Tenkte eg skulle slenge med eit bilete av Suanne og eg i Senegalesiske fotballdraktar. Eg er nøgd meg å ha blitt kalla senegalesar og ven etter å ha pruta saman med Susanne på drakten hennar.
